Algemeen
DUITSE BRAK
Land van herkomst: Duitsland
Korte geschiedenis van het ras
Van de vroegere talrijke Duitse brakkerassen is alleen de Westfaalse Brank overgebleven. De belangrijkste lokale variant daarvan was de driekleurige Sauerlandse Houtbrak. Als gevolg van vermenging met de lokale Steenbrak ontstond een geintegreerd type, dat sinds 1900 Duitse Brak wordt genoemd. Het ras wordt voornamelijk gebruikt voor de jacht op hazen, vossen en konijnen. Het is een bijzonder goede drijfhond met een helder klinkende en melodieuze blaf. Het is ook een erg efficiente spoorzoeker.
Rasbeschrijving
De Duitse Brak is een bijna middelgrote, tamelijk lichtgebouwde, elegante en edele hond.
Hoofd: langgestrekt, tamelijk licht en droog, met een licht gewelfde schedel en een zwak uitgesproken stop, licht convexe neusrug, droge lippen en goed ontwikkelde kaken. De neusspiegel heeft een licht, vleeskleurige streep in het midden, en donker gepigmenteerde zijkanten.
Ogen: donker, met een vriendelijke uitdrukking.
Oren: tamelijk lang en breed, met een afgeronde punt.
Gebit: schaargebit.
Hals: matig lang en sterk.
Lichaam: diepe en lange borstkas met normaal gewelfde ribben. Licht convexe ruglijn; lendenen en croupe zijn licht gewelfd.
Ledematen: normale hoeking van voor- en achterhand. Rechte, goed gespierde voorbenen met lichte botten. Brede en goed gespierde dijen.
Voeten: ovaal, sterk en goed gesloten.
Staart: lang en niet bijzonder grof, tamelijk lang behaard aan de onderzijde van de staart. De staart wordt hangend of sabelvormig gedragen.
Vacht: voor een kortharige hond tamelijk lang, de buik is erg dicht en goed behaard.
Kleur: rood tot geel met een zwart zadel of een zwarte mantel en een doorlopende witte bles en neus, witte halsring, witte borst en een witte aftekening op voeten en staartpunt.
Schofthoogte: 40-53 cm.
|
